Monday, December 05, 2011
In another life, I would make you stay.
I'm continuously bugged by a recurring dream. In this dream, a guy from my past returned and told me if it wasn't for what happened, we would go steady. It happened (in the dream) at such a common place that I had flashbacks whenever I went there.The worst thing about it is that I can't differentiate what's just a dream and what actually happened. Here I am, once again giving up my pride and finding a way back.
I should've told you what you meant to me. 'Coz now I pay the price.
Now I understand why people are so crazy making love confessions. I think it's that same emotion - that feeling that consumes you eternally if you don't make a move. If you don't even risk on that slightest chance of reciprocation. Na magugunaw ang mundo pag hindi ka nakapagtapat. It eats you up everyday. Which leads to realization number two.
***
It wasn't just until now that I realized some truth that people have been pointing out right under my nose. Was I too scared to admit it? Maybe, or I'm just afraid to be defeated of what I'm feeling. But now, I concede.
Yeah, congratulations to me, I can now profess that I have a consistent taste in guys.
People that know of this would instantly laugh at the thought, since I have a rather bizarre requirement in men - they have to be effeminate. >_<
Okay, this is now your cue to roll and laugh on the floor. *read after 5 minutes*
***
So you're back. Anyway, after some serious self-evaluation, I figured this trend started in my freshman year in college. Back in high school, the ones I liked were those 'bad guys' - those from the lower sections of the batch, dirty-ass drummers or members of a band, the kontrabidas, and so on. But now, I tend to fall for the good guys, too good for girls that they're better for guys.
It's not that they also have to be gay (some who turned out to really be gay were the reasons for my stupid crying sessions), either they have to be likable by guys or were (even once) linked with guys.
With the exception of one (which can be gay not even once in his lifetime, and is someone whom I can't have even if I reincarnate a few times over), the guys in my life right now prove strongly to this weird taste.
The one I really, really like right now, is, well, effeminate. And I'm quite confused, because in my eyes, he's a real gentleman (with a few girly manners here and there), but when he's with other people, he's simply... gay. I don't want to brand him entirely as a 'girlfriend', because I am relying on a single thread of hope that he might actually be straight. *kneels to pray*
What's worse, I'd rather kill myself than let in anybody on this huge liking slash secret that I have. Judger ang mga kaibigan ko, at kinakabahan ako sa pangba-bash na gagawin nila.
Benefit of the doubt na lang siguro. Let's see if he swings the other way in the near future.
Labels: regret, self-evaluation, uh-oh
Sunday, November 06, 2011
now that you're gone
Lately, lagi na lang akong napapaisip. Not the normal thinking (or kung anumang pagccontemplate na ginagawa ko sa natural na dimensyon) I've been doing, yung tipong intense na malalim ang pinaghuhugutan at long-term ang kababagsakan. At puro 'What Ifs'. Siguro it's because of the people I've been talking to for the entire week, at ang epekto ng Fushigi Yuugi sakin. #AddictMode
What if hindi ako na-delay sa mga subjects ko?
What if I had set my priorities differently?
What if pumasok ako sa meeting na yun?
What if hindi ko siya pinayagang pumasok sa buhay ko?
What if di ko tinakasan yung gym sessions ko?
What if pinagpatuloy ko yung relasyon namin?
What if pinilit kong tumakbo sa posisyong iyon?
What if kinakausap ko pa rin siya hanggang sa ngayon?
What if hindi ako nanuod ng Fushigi Yuugi?
What if pumili ako ng ibang partner?
What if naging priestess ako sa Universe of the Four Gods?
What if nagshift na lang ako habang maaga pa?
What if patuloy akong umasa sa kanya?
What if mamatay ako kinabukasan?
What if nagising ako bukas nang walang naaalala sa buhay ko?
What if nagkakilala kami - matutunan ba nya kong mahalin?
Karamihan sa mga tanong ko, alam ko ang sagot. May iilang hindi ko tuluyang mawari, at ayoko na rin hanapan pa ng sagot.
Nalulungkot lang ako because in trying to make other people happy with a major decision in my life, parang mas marami pa kong napalungkot. Hindi sa may feelings pa rin ako - nalulungkot akong I feel I'm the one to blame dahil sa abalang kinakaharap nila ngayon. And I don't know what to do about it.
If I take things back the way they were, ako lang lalo ang masasaktan. At eventually, sisirain ko rin ang buhay nya. Kasi habang tumatagal, lalo kong naiisip na ayoko na. I've told him to prove my decision wrong - na ipakita saking mali akong hiniwalayan ko siya. But his actions only support what I did. Mas lalo akong nawawalan ng rason para ibalik ang kung anong mayroon samin. I'll only make a fool out of myself if I'd continue something that is supposed to end long ago. Alam nya iyon, with the countless arguments we'd have na ako lang palagi ang nagsisimula. Ang tingin nya kasi, sambahin mo lang yung tao, OK na. With strong words come empty actions.
I don't need to be adored, I need to be loved.
If I continue to be indifferent, it'll be a burden to everyone around me, na sobrang naiirita na sa konsumisyon. I just feel na kahit gaano ka-positive yung advice na ibigay nila, he still won't be swayed by what he feels. So ang pointless ng pagbibigay ng advice. E ang clingy nya. I know it's not my problem, I just feel strongly for them. Ako nga na isang taon at apat na buwang umintindi, hindi ko nabago ang paninindigan nya. Ibang tao pa kaya, in just a matter of months.
Sorry if I had to let these all out. Ayokong magkaroon na naman ng ganitong burden, lalo na when the new semester starts. I ended this in order to avoid further distractions, but it seems to still haunt me up to this very moment.
Siguro nga, kailangan kong pagsisihan yun. Wrong move.
Labels: blah, if, random, what
Wednesday, November 02, 2011
I'm gonna get you back!
Ayoko namang maparatangang nakiki-bandwagon ako nung una. But here I am.Actually, I'm torn between reviving this blog or finishing the 100-day blog project in my Multiply account. Never ko nang tinuloy yon since the mass shift of users from Multiply to Facebook + Plurk + Twitter.
Pros on Blogger:
- Marrevive ko ang aking HTML knowledge (or what's left of it).
- More freedom in terms of creativity and customization.
- Di ko alam. Sa cons naman tayo.
Cons on Blogger:
- Na-disable yung comments box ko on Haloscan, since they have their own already.
What to do.
Labels: bandwagon, blog, multiply
Tuesday, March 31, 2009
Salamin, Salamin ü
Galing sa MPs 10 namin. :)***
SALAMIN, SALAMIN
Ni Karmela Mariz F. Francia
“Left-handers rule!” Agad itinaas ni Elin ang kanyang kanang kamay, at ibinaon ang hawak na tinidor sa tocinong nakahain sa mesa.
Tulad ng nakagawian, magkasabay kaming mag-almusal ng kababata kong si Elin. Pandesal, isang bote ng Cheez Whiz, mainit na kapeng dati-rati’y gatas na nakakapaso sa labi, sinangag na may Star Margarine, at ang Ulam for the Day ni Mama – solve na kami para sa isang panibagong araw. At tulad pa rin ng dati, umiral na naman ang gutom ni Bespren at di nakuntento sa pandesal at palaman lang.
“Ano ka ba naman. Matagal mo na kong kilala, hindi ka na nasanay.”
“Sabi ko nga.”
“Ano? Na masiba ako kumain o na kaliwete ako?”
“Pareho. Kung may susunod pa, all of the above,” pilit akong ngumiti.
Siniko ako ni Elin. “Uy, saan nga pala tayo pupunta matapos kumain?”
Oo nga naman. Bakit di ko ba naisip iyon? Bakasyon na, siguradong mag-aaya na naman si Elin kung saan-saan. Pero siyempre, nag-iisa lang ang sagot ko: “Sa tambayan na lang muna.”
Sampung taong gulang kami noon nang binantaan sina Aling Jovy at ang anak nitong si Sadie na susunugin sila nang buhay ng taumbayan. Sabi-sabi ng ilan, galing sila sa angkan ng mga mangkukulam. Dahil dito, tumakas ang mag-ina mula sa kanilang mansyon. Ngayon, isa na itong abandonadong bahay na palagi naming pinupuntahan ni Elin. Sabihin man ng ibang mga taong may naiwan pa ring kademonyohan sa bahay ng mumung kalaguyo ng meyor, walang mintis pa rin kaming dumadalaw dito. Malamig ang hangin sa may rooftop lalo na tuwing gabi, malaki ang espasyo’t pwedeng mag-ensayo ng sayaw o mag-pusoy dos sa isang kanto ng dating kinatitirikan ng sala, at sadyang mabait yata sa amin si Aling Jovy at tinira pa niya ang ilan sa kanyang mga kagamitang pambahay. Swak na swak sa mga pantasyang bahay-bahayan namin ni Bespren.
Kumpleto sa mga mumunting silya, isang gaharding cabinet na puno ng mga aklat tungkol sa herbal medicine (suspetsa namin, mga gamot itong pambarang), mapupurol at kinakalawang na kutsilyo’t kubyertos sa dating kusina, kutson pati mga unang nag-iipon ng alikabok…
“May salamin pala dito sa kwarto nila Aling Jovy,” puna ni Elin.
“Talaga? Wala naman iyan dati.”
Dali-dali kaming pumunta sa harapan ng salamin. Malapad at matayog, makinis ang panlabas, wari’y kumikinang at nag-iimbita ng maniningin. Parehong imahe ang tumambad sa amin, kontrolado ng aming bawat naisin. Ginalaw-galaw ko ang aking mga kamay, siyang sunod din ng Hannah sa aking harapan. Tinataas naman ni Elin ang kanyang kilay at sumusunod ang kanyang repleksyon. Sa isang iglap, kumaway ang kamay ni Elin sa kanya.
“HALAAA! ANO BA ITOOO?” pabulahaw niya.
“Friend, kalma lang –” Humagikhik si Elin, “Be-lat,” pumapalo pa sa hita nito.
“Weh nananakot ka naman!”
“Ang seryoso mo kasi! Para namang may magagawa ‘tong kung ano, e salamin lang ‘to..”
Dahan-dahang lumabas ang isang uka sa salamin, tila isang mapuwersang kalmot at kusang iginuhit sa mukha ni Elin.
“Nako hindi na ako iyan!”
Patuloy na nagsilabasan ang mumunting mga biyak kung saan-saan sa salamin. Sa kanang kanto, sa may itaas, sa tuhod ko, sa tiyan ni Elin, sa kaliwa niyang mata, sa aking talampakan – anumang sandali’y mabibiyak na ang mga piraso nito.
“Elin, umalis na tayo dito!” Hinawakan ko na ang kanyang kamay at hinila ito palayo sa salamin.
Pumiglas si Elin. Nakatitig lang siya sa mga ukang kanina’y iisang lamat lamang sa kanyang mukha.
“Elin! Ano bang tinatayu-tayo mo diyan? Tara na!”
“Sandali lang. Tingnan natin kung anong mangyayari.”
Ilang segundo lang, gumapang ang mga ukit pasentro sa salamin, tila binubura ang mukha ni Elin. “Bakit? Anong ginawa ko? Bakit mukha ko?” marahang bulong si Elin sa sarili.
Kumawala na naman ang mga ukit, wari’y naghahanap ng mas marami pang kapisan nito. Nginitian si Elin ng kanyang larawan. Nagitla ako sa aking nakita – bakit may sarili nang buhay ang Eling nasa kabilang panig ng salamin.
Nanginginig si Elin sa harap ng kanyang anyo. “S-sinoo-o ka?”
“Si Nile.”
“At… Bakit ikaw, ako? Ginagaya mo ako kanina lang, pero…”
“Hindi ba iyon naman ang talagang ginagawa ng mga salamin? Ang ipakita ang mga nais mo lang makita?” sumbat ni Nile.
“At papaano mo ko nakakausap? Ikaw at ako si Elin!”
“Ikaw ay ako. Ako ay ikaw. Wala nang makapagbabago nun.”
“Larawan ka lang sa salamin!” sigaw ni Elin.
Hindi na ako makapaniwala sa mga nangyayari. “Elin naman, nakikipag-usap ka na sa sarili mong repleksyon?! Tara na! Hindi mo siya kailangang kausapin!”
“Hindi, Hannah, ninakaw niya ang anyo ko! At paano niya ako nagagamit ng ganyan-ganyan lang?! HINDI AKO MAKAKAPAYAG!”
Hinila kong muli si Elin paalis. “Elin, ano ba?! Naloloka ka na ba?”
“Oo, naloloka na siya. Kailangan na niya ng bagong anyo!” bulahaw ni Nile, at bumagsak si Elin sa sahig.
“ELIIIIIIIIIN!”
Inalis ko ang aking mata sa hawak kong pandesal, kanina pa pala dapat nalusaw iyon sa kakalutang ng isip ko sa kawalan.
“Hindi naman siya yung nahimatay.”
Napatingin ako kay Elin. “Paano mo nalamang nahimatay ka?”
“Iyon kaya ang sinasabi mo sa akin dati pa! Nahimatay ako, kinarga mo ko hanggang dito, kinabukasan na ko nagising. Hannah naman,” paliwanag ni Elin, may tig-isang pandesal sa magkabilang kamay.
“O, ayaw mo ng danggit?” usisa ko.
Binigyan niya ko ng maliit at nahihiyang ngiti, “Okay na ako dito sa Cheez Whiz.”
Tinaasan ko siya ng kilay at sinipat mula ulo hanggang paa. Parang may mali.
“Sige na nga, baka magtampo pa ang mama mo. Kakain na po ng danggit.” Kinuha niya ang tinidor at kumuha ng isang pirasong ulam sa plato. Gamit ang kaliwang kamay.
Dumilat ang aking mga mata. Ngayon alam ko na – may mali nga.
“Hannah, OK ka nga bang talaga?”
“Ikaw Elin, OK ka lang ba?”
Nabitawan ni Elin ang tinidor sa tawa. “Oo naman ano! Hindi naman ako yung kanina pang nakatulala eh. Wag mo na nga akong pakialamanan.”
“Sabi mo eh.”
“Ano? Na OK ako o hindi ako yung nakatulala?”
“Elin, pumunta tayong tambayan.”
Hindi ko alam ang aasahan pagdating namin sa dating bahay ni Aling Jovy. Kung dati-rati’y ang kaibigan ko ang kasama kong magpunta dito, iba na ngayon. Hindi ko na kilala ang taong kasama ko. Nasaan si Elin? Nagbago lang kaya siya o hindi talaga siya ang kaharap ko ngayon?
Kumaripas si Elin, nagmadali papunta sa harap ng salamin.
“Hannah, naalala mo yung usapan natin kanina?”
“Alin doon?”
“Nung sinabi kong ‘huwag mo kong papakialamanan’,” tugon ni Elin habang pinagmamasdan ang sarili.
“Tumigil na nga ako hindi ba,” iginatong ko sa kanya.
“Pero hinding-hindi ka titigil.”
Lumabas ang nakakabulag na liwanag sa salamin. Wari’y naitulak ako nito sa sahig – lumalamon, iniikot ang aking paningin, kinakalas ang bawat bahagi ng katawan ko hanggang wala na akong maramdaman.
Tumakbo ako papunta rito, hinintay na lumabas ang aking anino. Wala. Walang Hannah sa salamin.
Muling naglabas ang salamin ng liwanag. Pinikit ko ang aking mga mata nang bahagya – ano pa kaya ang ipapakita sa akin ng salaming ito?
Bigla akong may nakitang isang malapad na tulugang bughaw ang kubrekama, katabing kahoy na tokador na may salamin sa kanan at bistidang naka-hanger naman sa kaliwa, mesang may lampara at napapatungan ng nagkakapalang libro, malapit ito sa pinto papunta sa kabilang pasilyo na… Sandali?! Kwarto ko iyan!
Humagilap ako ng oras, alas-siyete na sa orasang nasa study table. Napansin kong pumasok si Elin sa kwarto.
Sumigaw na ako sa pinakapwersado kong boses. “Elin! ELIIIIIN! Nandito ako! ELIN!” Iwinagayway ko ang aking kamay. Patuloy si Elin sa pagsusuklay. Binagbag ko na ang salamin. Sinuntuk-suntok. Sinipa. Pilit binali ang mga gilid nito. Wala pa ring napapansing Hannah ang aking kababata.
Bakit hindi niya ako marinig? Bakit ako naririto sa dilim? Bakit sa salamin lang na ito ako nakakakita?
Nabulahaw ang aking pag-iisip sa nakakarinding sirena sa labas ng kwarto. Napatingin din si Elin sa may bintana – isang rumaragasang sasakyang may nakapintang baliktad na pulang AMBULANCE sa katawan nito. At kailan pa nabaliktad ang pinta ng mga ambulansya?
Lumabas si Elin ng kwarto ko; tila sinusundan siya ng imahe sa salaming pinapanood ko. Nakarating siya hapag-kainan, naroon si Mama at kakalapag lang ng kanyang longganisa. Ah, Ulam for the Day.
“Magandang umaga po, Tiya,” bati ni Elin.
Namumugto ang mga mata ni Mama ngunit nagpumilit pa rin itong ngumiti. “Kumain ka na diyan, iha, at pupuntahan ko lang si Hannah sa ospital. Sa wakas ay nahanap na siya.”
Mama, ano bang pinagsasabi mo diyan? NARITO AKO SA LIKOD NG SALAMIN!
Nagulat si Elin sa narinig. “Nahanap na po si Hannah? Saan daw?”
“Sa dating bahay nila Aling Jovy. Nakita siyang may hawak na isang malaking biyak ng salamin.”
Nakuha pang ngumiti ni Elin kay Mama, “Salamat naman po at nahanap na rin siya.” Kumuha ito ng dalawang pandesal at tumayo na sa kinauupuan.
“O Elin, di ka na magsisinangag?”
Umiling siya at nagpasintabing, “Okay na po ako sa Cheez Whiz. Mauna na po ako, Tiya.”
“Sige iha, mag-ingat ka.
Mabilis na inubos ni Elin ang hawak na tinapay habang papalabas ng aking bahay. Pagdating sa daan, kumaripas ito ng takbo. Ilang kanto pa, nakarating siya kina Aling Jovy. Ngayon maiintindihan ko na ang lahat.
Luminga-linga si Elin na parang may hinahanap. Unang sumagi sa isip ko ang salamin. Wala na ito sa dating lalagyang kwarto nila Aling Jovy. Sinipat ko ang paligid ng kanyang kinatatayuan. Walang malapad at matayog at makinis ang panlabas na anyo. Walang kumikinang at nag-iimbita ng maniningin. Natigilan si Elin sa may sala. Umukit ang ngiti sa kanyang labi. At nakatingin siya diretso sa akin. Nanlaki ang aking mga mata sa takot.
Marahang lumapit ang imahe ni Elin sa akin. Tumayo siya sa gilid ko, ngunit hindi pa rin niya inaalis ang titig ng kanyang mga mata sa akin. Tumaas ang aking mga balahibo.
“Hannah.” Tumapik sa balikat ko ang isa pang Elin.
“N-Nile!” ang nasabi ko sa aking katabi.
Umiling si Elin. Tumawa ang Elin sa kabilang panig ng salamin.
“Hannah, tingnan mo ang ginawa niya,” turo ni Elin sa aking larawan sa salamin – isang Hannah na nakabulagta sa sahig, duguan ang tiyan, leeg at binti at may hawak na isang basag na piraso mula sa salamin. May masamang ngiti at lubhang nasisiyahan ang Eling kanina pa tumitingin sa akin.
“Nile,” na lamang ang aking nasabi, sumukli ng nasusuklam na tingin sa kanya.
“Ano Elin? Kumusta ang pagtingin sa mga bagay na hindi mo kailanman pinangarap makita?” tukso ni Nile sa aking katabi.
Tumingin siyang muli sa akin. “Pasensya na, Bespren,” may tono ng pangungutya sa pagsasalita nito, “at kailangan mo pang madamay. Kailangan mo rin ng panibagong anyo.”
“Hannah, dito na tayo habambuhay,” wika ni Elin. Bumabaybay ang luha niya sa kanyang pisngi habang kumukulili sa tainga ko ang isang walang pigil na halakhak mula sa kasumpa-sumpang salamin.
SALAMIN, SALAMIN
Ni Karmela Mariz F. Francia
“Left-handers rule!” Agad itinaas ni Elin ang kanyang kanang kamay, at ibinaon ang hawak na tinidor sa tocinong nakahain sa mesa.
Tulad ng nakagawian, magkasabay kaming mag-almusal ng kababata kong si Elin. Pandesal, isang bote ng Cheez Whiz, mainit na kapeng dati-rati’y gatas na nakakapaso sa labi, sinangag na may Star Margarine, at ang Ulam for the Day ni Mama – solve na kami para sa isang panibagong araw. At tulad pa rin ng dati, umiral na naman ang gutom ni Bespren at di nakuntento sa pandesal at palaman lang.
“Ano ka ba naman. Matagal mo na kong kilala, hindi ka na nasanay.”
“Sabi ko nga.”
“Ano? Na masiba ako kumain o na kaliwete ako?”
“Pareho. Kung may susunod pa, all of the above,” pilit akong ngumiti.
Siniko ako ni Elin. “Uy, saan nga pala tayo pupunta matapos kumain?”
Oo nga naman. Bakit di ko ba naisip iyon? Bakasyon na, siguradong mag-aaya na naman si Elin kung saan-saan. Pero siyempre, nag-iisa lang ang sagot ko: “Sa tambayan na lang muna.”
Sampung taong gulang kami noon nang binantaan sina Aling Jovy at ang anak nitong si Sadie na susunugin sila nang buhay ng taumbayan. Sabi-sabi ng ilan, galing sila sa angkan ng mga mangkukulam. Dahil dito, tumakas ang mag-ina mula sa kanilang mansyon. Ngayon, isa na itong abandonadong bahay na palagi naming pinupuntahan ni Elin. Sabihin man ng ibang mga taong may naiwan pa ring kademonyohan sa bahay ng mumung kalaguyo ng meyor, walang mintis pa rin kaming dumadalaw dito. Malamig ang hangin sa may rooftop lalo na tuwing gabi, malaki ang espasyo’t pwedeng mag-ensayo ng sayaw o mag-pusoy dos sa isang kanto ng dating kinatitirikan ng sala, at sadyang mabait yata sa amin si Aling Jovy at tinira pa niya ang ilan sa kanyang mga kagamitang pambahay. Swak na swak sa mga pantasyang bahay-bahayan namin ni Bespren.
Kumpleto sa mga mumunting silya, isang gaharding cabinet na puno ng mga aklat tungkol sa herbal medicine (suspetsa namin, mga gamot itong pambarang), mapupurol at kinakalawang na kutsilyo’t kubyertos sa dating kusina, kutson pati mga unang nag-iipon ng alikabok…
“May salamin pala dito sa kwarto nila Aling Jovy,” puna ni Elin.
“Talaga? Wala naman iyan dati.”
Dali-dali kaming pumunta sa harapan ng salamin. Malapad at matayog, makinis ang panlabas, wari’y kumikinang at nag-iimbita ng maniningin. Parehong imahe ang tumambad sa amin, kontrolado ng aming bawat naisin. Ginalaw-galaw ko ang aking mga kamay, siyang sunod din ng Hannah sa aking harapan. Tinataas naman ni Elin ang kanyang kilay at sumusunod ang kanyang repleksyon. Sa isang iglap, kumaway ang kamay ni Elin sa kanya.
“HALAAA! ANO BA ITOOO?” pabulahaw niya.
“Friend, kalma lang –” Humagikhik si Elin, “Be-lat,” pumapalo pa sa hita nito.
“Weh nananakot ka naman!”
“Ang seryoso mo kasi! Para namang may magagawa ‘tong kung ano, e salamin lang ‘to..”
Dahan-dahang lumabas ang isang uka sa salamin, tila isang mapuwersang kalmot at kusang iginuhit sa mukha ni Elin.
“Nako hindi na ako iyan!”
Patuloy na nagsilabasan ang mumunting mga biyak kung saan-saan sa salamin. Sa kanang kanto, sa may itaas, sa tuhod ko, sa tiyan ni Elin, sa kaliwa niyang mata, sa aking talampakan – anumang sandali’y mabibiyak na ang mga piraso nito.
“Elin, umalis na tayo dito!” Hinawakan ko na ang kanyang kamay at hinila ito palayo sa salamin.
Pumiglas si Elin. Nakatitig lang siya sa mga ukang kanina’y iisang lamat lamang sa kanyang mukha.
“Elin! Ano bang tinatayu-tayo mo diyan? Tara na!”
“Sandali lang. Tingnan natin kung anong mangyayari.”
Ilang segundo lang, gumapang ang mga ukit pasentro sa salamin, tila binubura ang mukha ni Elin. “Bakit? Anong ginawa ko? Bakit mukha ko?” marahang bulong si Elin sa sarili.
Kumawala na naman ang mga ukit, wari’y naghahanap ng mas marami pang kapisan nito. Nginitian si Elin ng kanyang larawan. Nagitla ako sa aking nakita – bakit may sarili nang buhay ang Eling nasa kabilang panig ng salamin.
Nanginginig si Elin sa harap ng kanyang anyo. “S-sinoo-o ka?”
“Si Nile.”
“At… Bakit ikaw, ako? Ginagaya mo ako kanina lang, pero…”
“Hindi ba iyon naman ang talagang ginagawa ng mga salamin? Ang ipakita ang mga nais mo lang makita?” sumbat ni Nile.
“At papaano mo ko nakakausap? Ikaw at ako si Elin!”
“Ikaw ay ako. Ako ay ikaw. Wala nang makapagbabago nun.”
“Larawan ka lang sa salamin!” sigaw ni Elin.
Hindi na ako makapaniwala sa mga nangyayari. “Elin naman, nakikipag-usap ka na sa sarili mong repleksyon?! Tara na! Hindi mo siya kailangang kausapin!”
“Hindi, Hannah, ninakaw niya ang anyo ko! At paano niya ako nagagamit ng ganyan-ganyan lang?! HINDI AKO MAKAKAPAYAG!”
Hinila kong muli si Elin paalis. “Elin, ano ba?! Naloloka ka na ba?”
“Oo, naloloka na siya. Kailangan na niya ng bagong anyo!” bulahaw ni Nile, at bumagsak si Elin sa sahig.
“ELIIIIIIIIIN!”
***
Pilit ko nang kinakalimutan ang nangyari sa amin sa tambayan, ngunit parang ayaw pang kumalimot ni Elin. “Hannah? OK ka lang?”Inalis ko ang aking mata sa hawak kong pandesal, kanina pa pala dapat nalusaw iyon sa kakalutang ng isip ko sa kawalan.
“Hindi naman siya yung nahimatay.”
Napatingin ako kay Elin. “Paano mo nalamang nahimatay ka?”
“Iyon kaya ang sinasabi mo sa akin dati pa! Nahimatay ako, kinarga mo ko hanggang dito, kinabukasan na ko nagising. Hannah naman,” paliwanag ni Elin, may tig-isang pandesal sa magkabilang kamay.
“O, ayaw mo ng danggit?” usisa ko.
Binigyan niya ko ng maliit at nahihiyang ngiti, “Okay na ako dito sa Cheez Whiz.”
Tinaasan ko siya ng kilay at sinipat mula ulo hanggang paa. Parang may mali.
“Sige na nga, baka magtampo pa ang mama mo. Kakain na po ng danggit.” Kinuha niya ang tinidor at kumuha ng isang pirasong ulam sa plato. Gamit ang kaliwang kamay.
Dumilat ang aking mga mata. Ngayon alam ko na – may mali nga.
“Hannah, OK ka nga bang talaga?”
“Ikaw Elin, OK ka lang ba?”
Nabitawan ni Elin ang tinidor sa tawa. “Oo naman ano! Hindi naman ako yung kanina pang nakatulala eh. Wag mo na nga akong pakialamanan.”
“Sabi mo eh.”
“Ano? Na OK ako o hindi ako yung nakatulala?”
“Elin, pumunta tayong tambayan.”
Hindi ko alam ang aasahan pagdating namin sa dating bahay ni Aling Jovy. Kung dati-rati’y ang kaibigan ko ang kasama kong magpunta dito, iba na ngayon. Hindi ko na kilala ang taong kasama ko. Nasaan si Elin? Nagbago lang kaya siya o hindi talaga siya ang kaharap ko ngayon?
Kumaripas si Elin, nagmadali papunta sa harap ng salamin.
“Hannah, naalala mo yung usapan natin kanina?”
“Alin doon?”
“Nung sinabi kong ‘huwag mo kong papakialamanan’,” tugon ni Elin habang pinagmamasdan ang sarili.
“Tumigil na nga ako hindi ba,” iginatong ko sa kanya.
“Pero hinding-hindi ka titigil.”
Lumabas ang nakakabulag na liwanag sa salamin. Wari’y naitulak ako nito sa sahig – lumalamon, iniikot ang aking paningin, kinakalas ang bawat bahagi ng katawan ko hanggang wala na akong maramdaman.
***
Nagising ako sa liwanag na tumama sa aking mukha. Madilim ang buong paligid; wala akong maaninag na kahit anong bagay kundi kawalan at isang nakakabulag na liwanag sa aking harapan – isang salamin.Tumakbo ako papunta rito, hinintay na lumabas ang aking anino. Wala. Walang Hannah sa salamin.
Muling naglabas ang salamin ng liwanag. Pinikit ko ang aking mga mata nang bahagya – ano pa kaya ang ipapakita sa akin ng salaming ito?
Bigla akong may nakitang isang malapad na tulugang bughaw ang kubrekama, katabing kahoy na tokador na may salamin sa kanan at bistidang naka-hanger naman sa kaliwa, mesang may lampara at napapatungan ng nagkakapalang libro, malapit ito sa pinto papunta sa kabilang pasilyo na… Sandali?! Kwarto ko iyan!
Humagilap ako ng oras, alas-siyete na sa orasang nasa study table. Napansin kong pumasok si Elin sa kwarto.
Sumigaw na ako sa pinakapwersado kong boses. “Elin! ELIIIIIN! Nandito ako! ELIN!” Iwinagayway ko ang aking kamay. Patuloy si Elin sa pagsusuklay. Binagbag ko na ang salamin. Sinuntuk-suntok. Sinipa. Pilit binali ang mga gilid nito. Wala pa ring napapansing Hannah ang aking kababata.
Bakit hindi niya ako marinig? Bakit ako naririto sa dilim? Bakit sa salamin lang na ito ako nakakakita?
Nabulahaw ang aking pag-iisip sa nakakarinding sirena sa labas ng kwarto. Napatingin din si Elin sa may bintana – isang rumaragasang sasakyang may nakapintang baliktad na pulang AMBULANCE sa katawan nito. At kailan pa nabaliktad ang pinta ng mga ambulansya?
Lumabas si Elin ng kwarto ko; tila sinusundan siya ng imahe sa salaming pinapanood ko. Nakarating siya hapag-kainan, naroon si Mama at kakalapag lang ng kanyang longganisa. Ah, Ulam for the Day.
“Magandang umaga po, Tiya,” bati ni Elin.
Namumugto ang mga mata ni Mama ngunit nagpumilit pa rin itong ngumiti. “Kumain ka na diyan, iha, at pupuntahan ko lang si Hannah sa ospital. Sa wakas ay nahanap na siya.”
Mama, ano bang pinagsasabi mo diyan? NARITO AKO SA LIKOD NG SALAMIN!
Nagulat si Elin sa narinig. “Nahanap na po si Hannah? Saan daw?”
“Sa dating bahay nila Aling Jovy. Nakita siyang may hawak na isang malaking biyak ng salamin.”
Nakuha pang ngumiti ni Elin kay Mama, “Salamat naman po at nahanap na rin siya.” Kumuha ito ng dalawang pandesal at tumayo na sa kinauupuan.
“O Elin, di ka na magsisinangag?”
Umiling siya at nagpasintabing, “Okay na po ako sa Cheez Whiz. Mauna na po ako, Tiya.”
“Sige iha, mag-ingat ka.
Mabilis na inubos ni Elin ang hawak na tinapay habang papalabas ng aking bahay. Pagdating sa daan, kumaripas ito ng takbo. Ilang kanto pa, nakarating siya kina Aling Jovy. Ngayon maiintindihan ko na ang lahat.
Luminga-linga si Elin na parang may hinahanap. Unang sumagi sa isip ko ang salamin. Wala na ito sa dating lalagyang kwarto nila Aling Jovy. Sinipat ko ang paligid ng kanyang kinatatayuan. Walang malapad at matayog at makinis ang panlabas na anyo. Walang kumikinang at nag-iimbita ng maniningin. Natigilan si Elin sa may sala. Umukit ang ngiti sa kanyang labi. At nakatingin siya diretso sa akin. Nanlaki ang aking mga mata sa takot.
Marahang lumapit ang imahe ni Elin sa akin. Tumayo siya sa gilid ko, ngunit hindi pa rin niya inaalis ang titig ng kanyang mga mata sa akin. Tumaas ang aking mga balahibo.
“Hannah.” Tumapik sa balikat ko ang isa pang Elin.
“N-Nile!” ang nasabi ko sa aking katabi.
Umiling si Elin. Tumawa ang Elin sa kabilang panig ng salamin.
“Hannah, tingnan mo ang ginawa niya,” turo ni Elin sa aking larawan sa salamin – isang Hannah na nakabulagta sa sahig, duguan ang tiyan, leeg at binti at may hawak na isang basag na piraso mula sa salamin. May masamang ngiti at lubhang nasisiyahan ang Eling kanina pa tumitingin sa akin.
“Nile,” na lamang ang aking nasabi, sumukli ng nasusuklam na tingin sa kanya.
“Ano Elin? Kumusta ang pagtingin sa mga bagay na hindi mo kailanman pinangarap makita?” tukso ni Nile sa aking katabi.
Tumingin siyang muli sa akin. “Pasensya na, Bespren,” may tono ng pangungutya sa pagsasalita nito, “at kailangan mo pang madamay. Kailangan mo rin ng panibagong anyo.”
“Hannah, dito na tayo habambuhay,” wika ni Elin. Bumabaybay ang luha niya sa kanyang pisngi habang kumukulili sa tainga ko ang isang walang pigil na halakhak mula sa kasumpa-sumpang salamin.
Monday, March 30, 2009
Lolli lolli lollipop. :)
Onse finals kanina. Jusko. Kahit pa di na lang ako nag-aral hours before. Wala rin naman akong maisasagot. o_O Hello second take. Enlisted na ko, for real. >_<
Sign ito. Onse-filled summer. :|
At wala pa kong nakukuhang PE. Kumusta naman iteyyy. Tapos wala pang finals sa 23. Whateeeev~ Early this week daw yung exemption list. At April 2 na ang exam. KUMUSTA NAMAN, salamat talaga judges o_O Roaaar~
Onting kembot na lang, tapos na 2nd sem ko. Or not. Haaaay.
Oy oy, hello blog! Multiply is so last year. Hello Facebook + Blogger again. ^_^
Thursday, March 08, 2007
pangarap kong makarating sa buwan.
blogging mode nanaman. :)pumasok ako ngayon.. ng 3:30 pm. hehe. di ako nakaboto for ssg. pero i'm glad the results were.. erm, ayos lang. congratulations to next year's set of ssg officers. :) ayun lang naman.
intrams fever na to pare! game kanina ng avo and edison.. and damn, it was like, the game of the century. hahaha. :) nakakatuwa, 10 points lang hiningi namin sa lsat, binigyan kami ng 38. :) magaling magaling magaliiiing. :) umariba si botbot & franz sa 3-point shots, at man of the court si munoy. :) sorpresa atang di sya naglloading. :)
ANDAMI DAMI DAMI DAMI DAMI DAMIIII kong bagong dvds. dahil kinati ang kamay ko sa kakapamili nang magpunta kami kanina ni meme sa circle c. meron na rin akong seaseon 3 eps 1-17 ng grey's anatomy! yahoooo! puspusang panonood to. season 2 ep 4 pa lang ako eh. good luck naman talaga.
and as before, i'm still dl-ing hyd 2. syet, nakakakilig, episode 1 pa lang yon ah. :) can't wait for more. :)
sa saturday na ang sose open house, saka ang 16th much-awaited birthday ni meme. :)
Monday, January 29, 2007
'coz nothing you can do or say..
this day started off so well, and just ended up like hell.ANG GOOD NEWS? mukhang bumabait ang mga dakila naming teachers ngayong ggraduate na kami. :) si ma'am villar, di na magrrequire ng notebook this quarter. wala na ring unit test saka 2-3 na lang yung quizzes nya. YESH KAMON. :)
si sir kulong. UNBELIEVABLE TALAGA. dapat may test kami sa physics kanina eh. aba, biglang bumanat.. "we'll have the quiz on wednesday because we don't have the time." ampf, pagtingin naming lahat sa clock, 10:40 pa lang. kamon, dati rati, 11 sya nagtatapos sa klase ng pisika! nakakaloka!
at si ma'am gugu. di na rin nagovertime. akalain mo, umalis sya ng 4:15, 5 minutes earlier than the original dismissal time! i mean, dati mega overtime sila. nakakaloka!
EH YUNG BAD NEWS? syempre pinoy pa rin. yung impersonation ko as quiroga /khi-lo-ga/ sa feb12 pa. at yung play namin sa pinoy, sa feb23. kabanata 25-29 nakaassign samin. cramming nanaman parang chicago. kamon.
at eto yung WORST NEWS. disqualified ang Electron & Banyuhay sa nationals! peste talaga! :'( bakit? dahil kay stupid mr. restituto, whoever he is. hinintay kasi ng buong region ang division of manila para makapagpasa sa central office. natapos ang manila, at nakapagpasa kami nung january 22. kamusta naman yung judging, nung jan 19 pa! takte, sayang na sayang lahat! :'(
..sayang yung mga events na ginive up namin at the last minute.. field trip.. sembreak na dapat inenjoy namin.. grabe.. ilang buwan, or almost one year kaming nagstay ng late sa staffroom (enduring all ghost threats) para maigapang yang dyaryo na yan. shit, natapos pa namin yun ng maaga! perfect ang layout. walang masasabi sa articles. hayup ang variety ng topics. lahat tumulong to make this crazy dream possible.
just when we thought na massurpass namin yung mga expectations na pinasa samin ng ibang batches.. just when we believed na muling magttop ang quesci sa national presscon kahit wala kaming delegates (isa pang bitterness!).. just when we gave up nearly everything -- dugo, pawis at panahon -- para lang maidefend at mapagpatuloy ang mga nasimulan & frustration nila ate hannah & ate pebs last year..
it all ended long before we knew it. and we weren't even at fault.
lugi kami sa national delegates. lugi kami sa journ experience. lugi kami sa fourth year activities involvement. at lugi pa kami sa achievements na halos abot-kamay na namin.
pasensya na. bitter lang. ang hirap kasi isiping mauuwi ang lahat sa wala ng di namin inaasahan.
at ngayon the pressure's more intense. valencia na lang ang pagkakataon namin, saka CMLI.
so, journ o8, pagbutihan nyo. bumawi kayo ng todo. ipaglaban nyo yung dapat nating makamit ngayong taong to.
Labels: bitter
Friday, December 22, 2006
to still be suffering is stupid after all of this time.
it's time for blogthings! :)Meme is your soulmate.
You truly love Cherry.
You consider ******* your true friend.
You know that Berta is always thinking of you.
You'll remember Nat for the rest of your life.
You secretly think Yappy is creative, charming, and a bit too dramatic at times.
You secretly think that Franz is colorful, impulsive, and a total risk taker.
You secretly think that Kan is loyal and trustworthy to you. And that Kan changes lovers faster than underwear.
You secretly think Ace is shy and nonconfrontational. And that Ace has a hidden internet romance.
epal. si meme soulmate ko. :) hahahaha joke lang. :)
at impyernes, hindi ko raw true friend si ace tf.
sino yang nakaasterisk?
hulaan nyo. :)
at impyernes, hindi ko raw true friend si ace tf.
sino yang nakaasterisk?
hulaan nyo. :)